eski zamanlar da bir padişah var dır padişah ki zalimlerin zalimidir.bu padişah gün gelir devran döner ve yaşlanır artık ölüm yakındır.bu padişahın tek bir isteği tek bir vasiyeti vardır ve o da öldüğü zaman kabre konmamak tır.bunun sebebi de yaptığı zulümler işlediği günahlardan ötürü kabir azabından korkmasıdır.ve zaman gelir padişah vefat eder ve vasiyet ettiği üzere kabre konulmaz taput a konur ve saraydaki bir odaya konulur.
   o günün akşamı sarayda öyle bir gürüldü koparki tüm saray halkı irkilir kalkar bakarlar ki ses padişahın naaşının olduğu odadan gelmektedir odaya girerler taputu açarlar bakarlar ki padişahın kafası kocaman bir yılanın ağzındadır.padişahın kafasını yılanın ağzından çıkarırlar ve taputu zinlerle kilitleyip odayı terk ederler ve yine aynı seslerle irkilir saray halkı yine o odadan ve tekrar açıp bakarlar ki padişahın cesedi simsiyah kömür karası na bürünmüştür.saray halkı şaşkın hemen bir alime başvururlar ve olup biteni anlatırlar.alim onlara 'nerede ve ne şekilde olunur sa olunsun kabir azabından kaçış olmayacığını padişahı mezara defnetmeleri gerektiğini söylemiştir.saray halkı da padişahın vasiyetine rağmen  daha rahat olabilmeleri için mezara defnetmişlerdir.
  Allah ü teala hepimizi kabir azabından korusun.

amin