bence şimdi sen de herkes gibisin

bence şimdi sen de herkes gibisin
gözlerim gözünde aşkı seçmiyor
onlardan kalbime sevda geçmiyor
ben yordum ruhumu biraz da sen yor
çünkü bence şimdi herkes gibisin

yolunu beklerken daha dün gece
kaçıyorum bugün senden gizlice
kalbime baktım da işte iyice
anladım ki sen de herkes gibisin

büsbütün unuttum seni eminim
maziye karıştı şimdi yeminim
kalbimde senin için yok bile kinim
bence sen de şimdi herkes gibisin

nazım hikmet ran...






değişir yönü rüzgarın
solar ansızın yapraklar;
şaşırır yolunu denizde gemi
boşuna bir liman arar;
gülüşü bir yabancının
çalmıştır senden sevdiğini;
içinde biriken zehir
sadece kendini öldürecektir;
ölümdür yaşanan tek başına,
aşk iki kişiliktir.

bir anı bile kalmamıştır
geceler boyu sevişmelerden;
binlerce yıl uzaklardadır
binlerce kez dokunduğun ten;
yazabileceğin şiirler
çoktan yazılıp bitmiştir;
ölümdür yaşanan tek başına,
aşk iki kişiliktir.

avutamaz olur artık
seni, sevdiğin şarkılar;
boşanır keder zincirlerinden
sular tersin tersin akar;
bir hançer gibi çeksen de sevgini
onu ancak öldürmeye yarar:
uçarı kuşu sevdanın
alıp başını gitmiştir;
ölümdür yaşanan tek başına,
aşk iki kişiliktir.

yitik bir ezgisin sadece,
tüketilmiş ve düşmüş gözden;
düşlerinde bir çocuk hıçkırır
gece camlara sürtünürken;
çünkü hiçbir kelebek
tek başına yaşamaz sevdasını,
severken hiç bir böcek
hiç bir kuş yalnız değildir;
ölümdür yaşanan tek başına,
aşk iki kişiliktir.

ataol behramoğlu









insan ya hayrandır sana ya düşman
ya hiç yokmuş gibi unutulursun
yada bir dakika bile çıkmazsın akıldan

nazım hikmet












nar gibi köğüren sobanın kollarında,
daha duymamıştım bir insan yenilgisi olduğunu soğuğun
eskiden içim üşümezdi ağustosta
misafirliğe giderdi ölenler, beklerdim
herşey inandığım bir gülüş kadar sıcaktı
güneş kızgın kızgın eşinirken önceleri,
damarlarıma kutuplar yürümezdi
çığlıklar bileklerimi kesmezdi
kanımla yazmazdım duvarlara veda mektubumu

... önceleri unutmak ölmekten daha uzak değildi
önceleri, kararan bir kent akşamına
sokak lambaları gibi serpilmezdim
yalnız kalmazdım sokak lambaları gibi
sesime tellerin feryadı göçmemişti daha
önceleri, çocuktum...


aydın öztürk






alıntılar