|
||
| ÇANAKKALE ŞEHİTLERİNE Şüheda gövdesi, bir baksana dağlar taşlar O, rüku olmasa, dünyada eğilmez başlar Vurulmuş temiz alnından uzanmış yatıyor Bir hilal uğruna ya Rab, ne güneşler batıyor Ey, bu topraklar icin toprağa düşmüş, asker Gökten ecdad inerek öpse o pak alnı değer Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor Tevhid'i Bedr'in aslanları ancak, bu kadar şanlı idi Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın "Gömelim gel seni tarihe!" desem, sığmazsın Herc ü merc ettiğin edvara ya yetmez o kitab Seni ancak ebediyyetler eder istiab "Bu, taşındır" diyerek Kabe'yi diksem başına Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına Sonra gök kubbeyi alsam da, rida namiyle Kanayan lahdine çeksem bütün ecramiyle Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan Yedi kandilli Süreyya'yı uzatsam oradan Sen bu avizenin altında, bürünmüş kanına Uzanırken gece mehtabı getirsem yanına Türbedarın gibi ta fecre kadar bekletsem Gündüzün fecr ile avizeni lebriz etsem Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana Yine bir şey yapabildim diyemem hatırana Sen ki, son ehl-i salibin kırarak savletini Şarkın en sevgili sultanı Salahaddin'i Kılıç Arslan gibi iclaline ettin hayran Sen ki islami kuşatmış, doğuyorken hüsran O demir çemberi göğsünde kırıp parçaladın Sen ki, ruhunla beraber gezer ecrami adın Sen ki; a'şara gömülsen taşacaksın... Heyhat Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihat Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber Sana ağuşunu açmış duruyor Peygamber MEYHANE Canım sıkıldı dün akşam, sokak sokak gezdim; Sonunda bir yere saptım ki, önce bilmezdim. Bitince bir sıra ev, sonra bir de virane, Dikildi karşıma bir han kılıklı meyhane: Basık tavanlı, karanlık, sefil bir dükkan; İçinde bir masa, yahut civar tabutluktan Atılma çok ölü görmüş acıklı bir teneşir! Yanında hurdası çıkmış bir eski püskü sedir. Sakat, bacaksız on, on beş hasırlı iskemle, Kırık dökük şişeler, bir de çinko tepsiyle, Beş on kadeh, iki üç testi... Sonra tezgahlık Eden yan üstüne devrilme kirli bir sandık. Sönük sönük yanıyor rafta isli bir lamba... Önünde bir küme: fes, takke, hırka, salta, aba Kımıldanıp duruyorken, sefil bir sohbet, Bu isli zulmete vermekte büsbütün vahşet: - Kuzum Dimitri, bu akşam biraz ziyadece ver... - Ziyade, anladık amma ya içtiğin şişeler? - Çizersin.. - Öyle mi? Lakin, silinmiyor çetele! Bakın tavan tebeşirden görünmez oldu... - Hele! - Bizim peşin paramız... Anladın mı dün kurusu? - Ayol tükendi mezem... Bari koy biraz turşu. Arattı kendini ustan... Dinince dinlersin! - Hasan be, sende nasıl nazlı nazlı söylersin! Nedir o türkü... Aman baska yok mu?... Hah, şöyle! - Ömer, ne nazlanıyorsun? Biraz da sen söyle. - Nevazil olmuşum, Ahmed, bırak sesim yok hiç... - Sesin mi yok? Açılır şimdi: bir imam suyu iç! - Yarın ne istesin Osman? - Ne isteyim... Burada! - Dimitri çorbacı, doldur! Ne durmuşun orada? - O kim gelen? - Baba Arif. - Sakallı, gel bakalım... Yanaş. -Selamünaleyküm. - Otur biraz çakalım... - Dimitri, hey parasız geldi sanma, işte para! - Ey anladık a kuzum... - Sar be yoldaşım cigara... - Aman bizim Baba Arif susuz musuz içiyor! - Onun bi dalgası olmak gerek: Tünel geçiyor. - Moruk, kaçıncı kadeh? Şimdicik sızarsın ha! - Sızarsa mis gibi yer, yetmemiş adam değil a. Yavaş yavaş kafalar, kelleler kızışmıştı, Ağız, burun, hele sesler bütün karışmıştı; Dikildi ağzına baktım, açık duran kapının, Fener elinde bir erkek, yanında bir de kadın. Beş on dakika süren bir düşünceden sonra, Kadın girdi o zulmet-sera-yı menfura. Gözünde ebr-i teessür, yüzünde hun-i hicab, Vücudu ra'se-i na-car-ı ye's içinde harab, Teveccüh eyleyerek sonradan gelen Babaya: - Demek taşınmalı artık çoluk çocuk buraya! Ayol, nedir bu senin yaptığın? Utan azıcık... Anan da, ben de, yumurcakların da aç kaldık! Ne iş, ne güç, gece gündüz içip zıbar sade; Sakın düşünme çocuklar acep ne yer evde? Evet, sen el kapısında sürün işin yoksa! Getir bu sarhoşa yutsun, getir paran çoksa! Zavallı ben... Çamaşır, tahta, her gün uğraş da, Sonunda bir paralar yok, el elde baş başta! O tahtalar, çamaşırlar da geçti, yok halim... Ayakta sallanışım zorlanır Hüda alim! Çalışmadın, beni hep bunca yıl çalıştırdın; O yavrucaklari çıplak, sefil alıştırdın; Bilir mahalleli kim, aldığın zamanda beni, Çeyiz çimenle donatmıştı beybabam evini. Ne oldu şimdi o eşya? Satıp kumarda yedin! Evet, kumarda yedin, hem de karşılarda yedin! Herif! Şu halime bak, merhametli ol azıcık... Bırak o zıkkımı, içtiklerin yeter artık. Efendiler, ağalar, siz de bir nasihat edin, Sizin belki var evladınız... - Hasan, ne dedin? - Bırak, köpoğlu kadın amma çalçeneymiş ha! - Benimki çok daha fazlaydı. - Etme! - Elbet ya! Onun için boşadım. Sen işitmedin mi Halim? - Kadın lakırdısı girmez kulağıma zati benim. Senin kadın dediğin adeta pabuç gibidir: Biraz vakti taşınır, sonradan değiştirilir. Kadın bu sozleri duymaz, tazallum eylerdi; Herif mezar taşı tavriyle sade dinlerdi; Açılıp ağzı nihayet, açılmaz olsa idi Taşıp döküldü, içinden şu la'net-i ebedi: - Cehennem ol seni hınzır oro.pu, git Boşsun! - Ben anladım işi, sen komşu, iyice sarhoşsun; Ayıltınız şunu yahut! - ilişmeyin! - Bırakın! Herif ayıldı mı, bilmem, düşüp bayıldı kadın |
||
|
||
| Çok sağol çok güzeller.. Bende birkaçtane eklemek istiyorum  ; Uyan Baksana kim boynu bükük ağlayan. Hakkı hayatındır senin ey müslüman, Kurtar artık o biçareyi Allah için. Artık ölüm uykularından uyan. Bunca zamandır uyudun kanmadın, Çekmediğin çile kalmadı, uslanmadın. Çiğnediler yurdunu baştan başa. Sen yine bir kere kımıldanmadın. Ninni değil dinlediğin velvele, Kükreyerek akmada müstakbele. Bir ebedi sel ki zamandır adı, Haydi katıl sen de o coşkun sele. Karşı durulmaz cereyan sine-çak... Varsa duranlar olur elbet helak. Dalgaların anmadan seyrini, Göz göre girdâba nedir inhimak? Dehşeti maziyi getir yadına; Kimse yetişmez yarın imdadına. Merhametin yok diyelim nefsine; Merhamet etmez misin evladına? Ben onu dünyaya getirdim diye Kalkışacaksın demek öldürmeye! Sevk ediyormuş meğer insanları, Hakkı-i übüvvet de bu caniliğe! Doğru mudur ye's ile olmak tebah? Yok mu gelip gayrete bir intibah? Beklediğin subh-i kıyamet midir? Gün batıyor sen arıyorsun tebah.! Gözleri maziye bakan milletin, Ömrü temadisi olur nakbetin. Karşına müstakbeli dikmiş Hüdâ, Görmeye lakin daha yok niyyetin. Ey koca şark! Ey ebedi meskenet! Sen de kımıldanmaya bir niyet et. Korkuyorum, Garbın elinden yarın, Kalmayacak çekmediğin mel'anet. Hakk-ı hayatın daha çiğnenmeden, Kan dökerek almalısın merd isen. Çünkü bugün ortada hak sahibi, Bir kişidir: "Hakkımı vermem" diyen. Bir Gece Ondört asır evvel, yine böyle bir geceydi, Kumdan, ayın ondördü, bir öksüz çıkıverdi! Lakin, o ne hüsrandı ki: Hissetmedi gözler, Kaç bin senedir halbuki bekleşmedelerdi! Neden görecekler, göremezlerdi tabii; Bir kere, zuhur ettiği çöl en sapa yerdi, Bir kerede, mamure-I dünya, o zamanlar, Buhranlar içindeydi, bu günden de beterdi. Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta; Dişsiz mi bir insan, onu kardeşleri yerdi! Fevza bütün afakını sarmıştı zeminin. Salgındı, bugün şarkı yıkan, tefrika derdi. Derken, büyümüş kırkına gelmişti ki öksüz, Başlarda gezen kanlı ayaklar suya erdi! Bir nefhada insanlığı kurtardı o ma'sum, Bir hamlede kayserleri, kisraları serdi! Aczin ki, ezilmekti bütün hakkı dirildi; Zulmün ki, zeval aklına gelmezdi geberdi! Alemlere rahmetti evet şer-i mübini, Şehbalini adl isteyenin yurduna gerdi. Dünya neye sahipse, O'nun vergisidir hep; Medyun ona cemiyyet-i, medyun O'na ferdi. Medyundur o masuma bütün bir beşeriyet Ya Rab, bizi mahşerde bu ikrar ile haşret. Mehmet Akif Ersoy |
||
