|
||
| Öyle bir öfke var ki içimde Kime desem neye desem bilemiyorum İçimde bir yerde patlamak üzere Ama nasıl olacak bilemiyorum. Bir volkan gibi hareketli Olacak biliyorum ama engelleyemiyorum. Yavaş yavaş depremlerini hissediyorum Korkuyorum ama bir şey yapamıyorum. Köklerini salıyor içime Acı vererek bedenime yerleşiyor, Ruhumla savaşıyor durduramıyorum. Çok güçsüzüm yeniliyorum. Alevi sarıyor bedenimi Kalbime yaklaştıkça, öfke büyüyor içimde Çaresizce bekliyorum Belki biri gelir kurtarır beni... Öyle bir yoldayım ki Ucu karanlık ve acı... Bir el bekliyorum Bu yoldan çekip çevirecek. Beklide bir söz yeter Bu acının bitmesi için Doğru zamanda, doğru insandan Ama ümidim yok farkındayım. Öfke kemirirken bedenimi Söyleyeceğim son söz Korkum kendime değil Sevdiklerime... Asri Karadeniz |
||