|
||
| İstanbuldan Bir Japon Der ki İstanbul'da bir hafta kalan bir Japon memleketine döndüğünde Türkiye'de bir fabrika kurmayı düşünen şirket müdürüne bir rapor vermiş; 'Türkler evine geleni tanımasalar bile buyur ediyorlar. Sizi baş köşeye oturtuyorlar. Siz oturana kadar bütün ev halkı ayakta bekliyor. Siz sofraya oturmadan kimse sofraya geçmiyor. Sofrada da baş köşe sizin. Siz yemeğe başlamadan kimse yemeğinden bir lokma almıyor. Sofraya gelen her çeşit yemekten, zorla da olsa, mutlaka tattırıyorlar. Eğer az yediğinizi zannediyorlarsa 'Ne o! Vah vah hasta mısınız?' diye soruyorlar. Siz kalkmadan kimse yemekten kalkmıyor. Yemekten sonra kahve, çay, ıhlamur, kuşburnu, meyve ikramı bitmek bilmiyor. Herkes sizi rahat ettirmek için uğraşıyor. Televizyonun kumandasını sizin elinize veriyorlar. Sırtınıza, belinize, ayağınızın altına yastıklar koyuyorlar. Yorgunluktan, uykusuzluktan ölseler bile siz kalkmadan kimse yatmaya gitmiyor. Siz evden çıkıp gitmeye kalktığınızda da bırakmıyorlar. Yataklarını size veriyorlar. Kendileri koltuk, kanape üzerinde uyuyorlar. Ama siz sokağa çıktığınızda vaziyet değişiyor. O melek gibi insanlar otomobillerini üstünüze sürüyorlar. Arabanızın burnunu iyice yola çıkartmazsanız kimse yol vermiyor. Kornalar, küfürler, el ve parmak işaretleri... Yolda yürümek çok zor, size çarpan, omuz atan insanlar, üzerinize çamur sıçratan otomobiller. Yaya olarak ışıksız bir geçitten geçmenize imkan yok. Işıklı geçitlerde de yeşil veya kırmızı yandığı pek mühim değil. İşte Müdürüm, durum bu. Bunlar evde böyle sokakta da öbür türlü ben bu işi çözemedim |
||
|
||
| bu türklerin konukseverliğini gösteriyo işte | ||
|
||
çok konukseveriz çoooooook 
|
||
